Η ταβέρνα του Ζολά

Πρωτοδιάβασα την «Ταβέρνα του Ζολά» του Πάνου Κουτρουμπούση πριν από λίγα χρόνια, όταν εξεδόθη (Αθήνα 1997, εκδ. ΙΣΤΟΣ). Τον κύριο Κουτρουμπούση δεν τον γνώριζα μέχρι τότε, αν και σε ορισμένους κύκλους είναι αρκετά γνωστός, οπότε η δική μου εισαγωγή ίσως να περιττεύει. Τα σύντομα σουρρεαλιστικά κείμενά του («ταχυδράματα» ή «historias περίεργες», όπως τα αποκαλεί) είναι άκρως ξεκαρδιστικά και απολαυστικά. Το ύφος του περιλαμβάνει ένα γλωσσικό ιδίωμα της λόγιας, καθομιλουμένης δημοτικής και της καθαρεύουσας, που δίνουν στις ιστορίες του έναν τόνο μοναδικό στα ελληνικά γράμματα. Το (πολυ)τονικό που χρησιμοποιεί χρησιμεύει ως εργαλείο για τις ιστορίες του (όπως, λ.χ., στο «Οι παιδεραστές της Πάουερ», όπου θέτει ένα πολύ ιδιαίτερο ζήτημα τονισμού στη λέξη «κωλομπαράς»), γι’ αυτό ας μην εκπλαγεί ο αναγνώστης που έχει συνηθίσει σε ελληνικά κείμενα χωρίς πνεύματα και τόνους. Οπωσδήποτε, τα κείμενα αυτά απευθύνονται σε ένα πολύ συγκεκριμένο κοινό, το οποίο, αφού έχει κάποιες βασικές γνώσεις ή ευαισθησίες όσον αφορά στη γλώσσα, την ιστορία και τις τέχνες, θα μπορέσει να το εκτιμήσει σε μεγάλο εύρος. Όσοι το διαβάσετε, διαβάστε το όλο, ακόμη και τα στοιχεία εκτύπωσης στις πρώτες και στις τελευταίες σελίδες. Καλή ανάγνωση!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: